Vandaag stond het onderwijs weer volop in de picture. Het AD kopt dat dyslexie simpelweg een kwestie is van te weinig oefenen. Met andere woorden, de leerling is gewoon slecht in spelling. In één klap lost Anna Bosman van de Radboud Universiteit van Nijmegen het hele probleem op!

Leerlingen die de diagnose dyslexie hebben, kunnen eindelijk opgelucht adem halen. Hun problemen zullen spoedig tot de verleden tijd behoren. De oplossing, volgens mevrouw Bosman, is namelijk meer oefenen! Het is wederom allemaal de schuld van het slechte Nederlandse onderwijs. De leerling heeft helemaal geen dyslexie, maar moet gewoon meer oefenen en dan zal dyslexie verdwijnen als sneeuw onder de zon. Ik ben dan ook benieuwd wanneer mevrouw Bosman zich aanmeld op een school om al die kinderen met dyslexie te genezen door flink met ze te oefenen.

Kip of het ei?

Het lijkt nogal een vreemde conclusie. Kinderen die de diagnose dyslexie hebben gekregen, hebben helemaal geen dyslexie maar gewoon een taalachterstand. Ik geloof wel degelijk dat deze kinderen een taalachterstand hebben, maar misschien is dat wel zo omdat ze dyslexie hebben… Dit lijkt weer zo’n onderzoek waarbij vooral naar cijfertjes gekeken is. Resultaten, scores, cijfergemiddeldes, 1F of 2F. Maar heeft deze onderzoekster ook werkelijk gekeken op de werkvloer? Het is een schande dat ze op deze manier zóveel leerlingen met een erkende aandoening stigmatiseert. De reactie druppelen al binnen op internet. Gekwetste kinderen komen in tranen thuis bij hun ouders, omdat ze op het nieuws gehoord hebben dat ze niet genoeg hun best doen.

Tegendeel

Gelukkig zijn er ook andere instanties die het tegenovergestelde vaststellen. Dit is onder andere te lezen op de website van RTL Nieuws. Ik vraag mevrouw Bosman dan ook zelfs eens een dagje te mee te lopen met wat leerlingen die dyslexie hebben. Spreek met de docenten en vraag ze op wat voor manier hun dyslexie zich uit. Er zijn namelijk leerlingen die overduidelijk dyslexie hebben en ondanks dat prima taalscores halen. Dit betekent echter wel dat ze er veel meer moeite voor hebben moeten doen om deze scores te halen. Het neemt niet weg dat we het aantal mensen met een dyslexie verklaring i nde gaten moeten houden. Het moet geen stempel zijn dat we op leerlingen plakken met een taalachterstand, maar alleen gebruikt worden voor leerlingen die werkelijk dyslexie hebben. De komende tijd zullen we vast meerder experts aan het woorden horen die een wat genuanceerder beeld schetsen.

Was getekend,

Een docent

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *